กลอนพาไป

ในห้องที่ มีเพียง เสียงแอร์
ฉันเฝ้าแต่ ครวญใคร่ ใจครุ่นคิด
ในค่ำคืน รัตติกาล อันมืดมิด
ฉันเฝ้าคิด คำนึง ถึงวันก่อน

ทอดตัวบน ที่นอน อ่อนนุ่ม 
แต่ใจกลับ กลัดกลุ้ม รุ่มร้อน
ดั่งมีมาร มาแกล้ง แผลงศร
มิอาจถอน ยาพิษ จากจิตไป

หากแต่โลก กว้างใหญ่ ไพศาล
ที่ต้องการ มีเพียงหนึ่ง จึงฝันใฝ่
เฝ้าแต่เฝ้า ฝันหา กว่าสิ่งใด
มีสิทธิ์ไหม ที่จะได้ ดังใจปอง